دنیایم را کارد بزنی خونی ازش نمی چکد

دهانم چسبیده ست به سقف آسمانی ک دست های توستکنار ابرهایی که تووووی فکرم راه می روندکه دلتنگی شان را روی شانه های توباران کنندو رودهایی که به دریا نرسیده راه گم می کنند توووی چشم هایت به من برس چونان رود گم شده به دریاتا گوش ماهی ها زمزمه شان طنین بر خورد "دوستت دارم "با لب های تو باشدبه من برسچونان صدای رسیده به کوه و به خودت برگردبه درونتکه از من درختی ستبا ریشه های نقب زده از دستانت به پیرهنمآه بگذار پیرهنم پاره شود از هر جهت که دستان تو دستور می دهندتا این آخرین تیر، در آبان های پرآب این حوالیخوش توی قلب بنشیند... دنیایم را کارد بزنی خونی ازش نمی چکد...

از دیشب های چشمت/پلک وا کردمبا"دوستت دارم"هایی در دستروی لبه ی آسمانی که پیرهنی ست بر بند این حوالیکه حرف های توستتاامروزهای "دوستت دارم" که حواسم را پرت می کندسمت جهانی که هندسی نیستگام که می گذاری دنیایم کج می شودزیر درختان سرو ، پای جوی آببه خواب می بری امدر خواب هایم رودی ستشبیه دست هایتکه از شانه هایم می ریزدو از پلک هایم بالا می رودآوخ موهایتموهایت، حواسم را پرت می کندتوی دریاو لبانت باز برشان می گرداندپای درختان سیبو این بازی عجیبی ست دنیایم را کارد بزنی خونی ازش نمی چکد...

پاشنه هایت را کوتاه تر بگیرکفش هایت را در بیارخودت را بگذار کنار وبه قشنگ ترین زخم ها فکر کنبه دستانت که فاتح ارتفاعات عمیق درد است به نخی که بند است به قلبتبر آخرین پنجره ی بسته ی این دیواربه روزهای سق سیاهت در اولین گام هایت در این ابدیت بی حوصلهبه چیزهایی که نبوده و نیستمثل مادر ، مادربزرگ به تکیه گاهت، به تختت، تابوتتو شانه هایی که نمی کشندحماقت و خستگی ت را به امروز که تکه ای از دیروز است وبه فردایی که نیست و نیست و نیستبه نمدی که کلاه نمی شود برای این زمستان ها به کوچه ای که رفته از تو باتمام خیابانی که کش می امدزیر خستگی اتبه جنوب دنیایم را کارد بزنی خونی ازش نمی چکد...